เฉื่อย

เมื่อวานนี้ไม่ได้เขียน เพราะเน็ตเจ๊งเลยมาอัพเช้านี้แทน

เช้าวันนี้ตื่นแต่เช้าเพื่อมานั่งสมาธิดูลมหายใจ แต่ดูเหมือนเราจะไม่เหมาะกับการปฏิบัติแบบการหลับตา
เพราะตอนที่ลืมตาตื่นอยู่นั้น ดูเหมือนจิตจะอยู่ในตัว ไหวน้อย ๆ ไปตามการรับรู้ในร่างต่าง ๆ เห็นภาพก็แค่รับรู้ว่าเห็น
แต่พอลองปฏิบัติโดยกานหลับตา กลับกลายเป็นว่า มองเห็นว่าจิตตัวเองนั้นฟุ้งซ่านไปทั่ว เหมือนน้ำที่โดนกวน จนโคลนฟุ้งไปทั่ว
ความคิดเกิดขึ้นมากมาย ทั้งจิตที่ตามรู้ความคิด ความคิดส่งออกนอก ความคิดพิจารณากาย ผสมปนเปไปหมดจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร
เลยเปลี่ยนวิธี ยังยึดตามหลักมหาสติปฐาน4 โดยเริ่มจากการพิจารณากายในกาย โดยเอาลมหายใจเป็นที่ตั้ง
แต่ไม่ได้พยายามที่จะตั้งใจให้เป็นสมาธิ เพียงแต่ดูให้เห็นลมหายใจ ให้รู้สึกถึงลมหายใจอยู่เสมอ
การที่พยายามจะดูลมหายใจ จึงทำให้จิตดูจะตกตะกอนนอนก้น เฉื่อย ๆ ไม่มีแรง ไ่ม่รับรู้ ดูไปคงไม่ใช่ทางที่ถูกแน่
ช่วงบ่ายจึงเปลี่ยนแนวปฏิบัติใหม่ เปลี่ยนเป็นไม่ได้พยายามจะดู แต่แค่ให้รับรู้ไว้เฉย ๆ
ดูเหมือนจะดีขึ้น จิตสบายขึ้น แต่พอมีความสบาย ก็เผลอบ่อยขึ้น กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็วูบวาบรุนแรงว่า อ๋อเมื่อกี้เราเผลอไป
เปรียบไป ก็เหมือนนั่งอยู่หัวโค้งถนน นอกเมือง ทุกอยากมืดไปนาน จนพอจิตรู้ ก็เหมือนมีรถผ่านเข้ามาสาดแสงมาให้ได้เห็น
ก็จะรู้สึกตัวขึ้นมาในวูบนั้นอย่างรุนแรงว่า เอ เมื่อกี้เราเผลอไป เผลอตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ นานเท่าใดก็ไม่ทราบ
พอรู้สึกตัวได้ไม่กี่ลมหายใจ สติก็เผลอไปอีกตอนไหนไม่ทราบ วันนี้จึงดูเหมือนไม่ก้าวหน้าสักเท่าไหร่ เหมือนติดสมถะ

แต่สิ่งที่ก้าวหน้าในวันนี้คือความรู้สึกอิ่มเอมในลมหายใจที่เต็มที่ เห็นมันเข้าจนเต็มแล้วก็ออกจนสุด เหมือนตอนหลับสนิท
แล้วก็ได้รู้อีกอย่างว่า ปกติ เวลาที่เราหายใจตอนที่ไม่ได้ดูการหายใจนั้น พอแอบดูแ้ล้วเห็นว่าเป็นการหายใจที่ผิด
สั้น ห้วน ไม่มีพลัง อย่างนี้อย่าว่าแต่เจริญสติเลย แค่จะให้มีสุขภาพดี ก็เป็นไปได้ยากแล้ว

วิธีหายใจอย่างถูกต้อง (นอกจากทำให้สุขภาพดีแล้วยังช่วยยืดอายุด้วย)
วิธีหายใจให้ดูจากท้องเป็นหลัก ถ้าอยากดูอย่างถูกต้องให้ดูตอนสภาวะนอน เพราะแต่ละคนอาจจะต่างกัน
ในช่วงต้นลมเข้า หน้าอกจะยกตัวขึ้น ท้องยุบลมเล็กน้อย เพราะโดนกระบังลมดึง
ในช่วงกลางลมเข้า หน้าอกจะขยายขึ้นจนสุดและมีแรงดันไปที่กระบังลม ดันหน้าท้อง
ในช่วงปลายลมเข้า ท้องจะพองออก เพราะโดนกระบังลมดันขึ้นมา
ในช่วต้นลมออก ท้องจะค่อย ๆ ยุบลง หน้าอกและกระบังลมยังขยายเท่าเดิม ลมออกจะเริ่มจากแผ่วและแรงขึ้น
ในช่วงกลางลมออก หน้าท้องยุบลงได้ครึ่งหนึ่ง แล้วจากนั้น หน้าอกและหน้าท้องจะเริ่มยุบลงพร้อมกัน ลมจะออกเร็วขึ้น
ในช่วงปลายลมออก หน้าอกยุบลง กลับมาสู่สภาพเดิม กล้ามเนื้อไหล่ผ่อนคลาย
แรก ๆ ตอนเริ่มหายใจแบบถูกวิธี จะรู้สึกเหนื่อย แล้วก็รู้สึกว่าหายใจยาก นั่นก็เพราะเราหายใจผิดมาชั่วชีวิตนี่เอง
ช่วงนี้ถ้าว่างก็จะฝึกหัดหายใจแบบถูกวิธีไว้ หัดไปสักพักคงเริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้น